Vanuatu
Vanuatu is een tropische eilandengroep in een deel van de stille oceaan dat wel eens de koraalzee genoemd wordt. Tussen Fiji en Australië komen meer dan 300 onderzeese vulkaantoppen boven water uit, en strekken zich uit over ongeveer 1000 km. Van de tachtig grotere eilanden worden sommigen al duizenden jaren bewoond door Melanesische stammen. Tegenwoordig wonen er meer dan 200.000 mensen op veertien eilanden. De Spaanse ontdekkingsreiziger Pedro Fernandez de Quiros was de eerste Europeaan die de eilanden bezocht in 1606, maar ze werden er pas echt bekend in 1774, toen kapitein Cook ze in kaart bracht. Vanaf die tijd stonden de eilanden bekend als de Nieuwe Hebriden.
Een Frans-Engels akkoord van 1914 bepaalde dat het plaatselijk gerechtshof zou bestaan uit één Franse rechter, één Engelse, en één rechter aangeduid door de koning van spanje. Nadat de Spaanse koning in 1931 zijn land ontvluchtte, besloten de Engelse en Franse rechter zich het salaris van de derde rechter toe te eigenen, en beurtelings het hof voor te zitten. Frankrijk en Engeland bestuurden het gebied gezamelijk tot Vanuatu in 1980 onafhankelijkheid verkreeg. Vanuatu's parlement wordt om de vier jaar verkozen en telt 46 zetels. Het stelt samen met de voorzitters van plaatselijke raden een president aan voor een termijn van vijf jaar. De wetgeving is gebaseerd op het engels recht, met invloeden uit het Frans burgerlijk wetboek. Een nationale raad van stamhoofden is bevoegd inzake gewoonterecht en landkwesties. Een detail dat we u niet willen onthouden is de titel van het nationale volkslied : "Yumi, Yumi, Yumi" (wij , wij , wij ).
Enkele vulkanen zijn nog actief, en aardbevingen met tsunamis hebben de economie geen goed gedaan. Geplande privatiseringen werden tijdelijk uitgesteld. Vanuatu heeft een hoog geboortecijfer, en twee derden van de bevolking doet aan landbouw en visserij voor eigen gebruik. Er wordt ook koffie gekweekt, en vee gehouden op kokosplantages. Toerisme neemt toe in belang. De twee belangrijkste steden zijn aanleghavens voor cruiseschepen, en bieden onderdak aan luxehotels en goede restaurants. Ze hebben ook elk een internationale luchthaven met verbindingen naar onder andere Australië, Nieuw-Zeeland en Nauru. Voor een verblijf van langer dan vier maand worden verblijfsvergunningen uitgereikt aan buitenlanders met een voldoende hoog inkomen. Post en koerierdiensten zijn beschikbaar, en er is satelietverbinding voor telecommunicatie.
Sinds het begin van de jaren tachtig heeft Vanuatu een scheepsregister naar Liberiaans model. Er is een filiaal in Porta Vila, maar het hoofdkantoor bevindt zich in New York. De inschrijvingspremie werd onlangs verlaagd voor grotere schepen, en een plafond van 10.000 US $ werd ingesteld. Het register groeit dan ook nog steeds, en telt nu meer dan 600 schepen. Volgens de Amerikaanse kustwacht heeft Vanuatu een goede staat van dienst wat havencontrole's en veiligheid betreft.
Vanuatu heeft nooit inkomstenbelasting gekend . Evenmin zijn er belastingen op winsten, roerende voorheffing of BTW. De uitvoer- en invoerheffingen zijn echter aanzienlijk, en komen voor bedrijven neer op een kost van bijna 10 %. Werknemers en werkgevers betalen ook elk 3 % voor een vorm van sociale zekerheid. Offshore bedrijven echter betalen enkel een bedrijfsvergunning. Er is geen valuta controle en volledig vrij verkeer van kapitaal. Bankrekeningen kunnen in elke munt geopend worden.
Vanuatu heeft geen dubbelbelastingverdragen afgesloten. Er zijn ook geen fiscale samenwerkingsverdragen. Belastingontduiking wordt in Vanuatu niet vervolgd, maar bij de bestrijding van witwas operaties wisselt de regering informatie uit. Illegale opbrengsten worden in beslag genomen. De plaatselijke financiële brigade waarschuwt voor georganiseerde bendes, die Vanuatu gebruiken om mensensmokkel te financieren. Volgens Australië maakt Vanuatu echter vooruitgang in de strijd tegen dergelijke praktijken.
Vanuatu kent offshore-bedrijvigheid sinds voor de onafhankelijkheid, maar de wetgeving van 1971 schoot tekort op het gebied van overheidscontrole, en die van 1992 bracht geen echte verbetering. Een vergunning voor een offshore bank kostte ongeveer 5.500 US $ voor het eerste jaar, en 4.500 US $ voor de jaren daarop. Er was geen minimum kapitaal vereist. Offshore banken hoefden ook geen boeken voor te leggen, en Vanuatu groeide uit tot het belastingparadijs met het hoogste aantal offshore banken van het oostelijk halfrond. Een offshore verzekeringsmaatschappij kon opgericht worden voor 2.000 US $. Daarna kon de jaarlijkse kost beperkt blijven tot 1.200 US $. Offshore verzekeringsmaatschappijen mochten ook handel drijven in kasbons, trusts en beleggingsfondsen. In het midden van de jaren negentig werd Vanuatu opgeschrikt door een zwendel met aandelen, waarbij Turk & Caicos offshore bedrijven werden voorgesteld als Mexicaanse vastgoedbedrijven om Australische investeerders op te lichten. De bende werd opgerold, maar in de lente van 2002 dreigde Vanuatu op de zwarte lijst terecht te komen van de organisatie voor economische samenwerking en ontwikkeling.
Sindsdien heeft Vanuatu inspanningen geleverd om haar blazoen op te poetsen. De nieuwe bankwet van 2002 heeft het aantal offshore banken drastisch verminderd. Bestaande offshore banken dienden een nieuwe vergunning aan te vragen voor augustus 2003. Maandelijkse en trimestriële boekhoudingen moeten vanaf nu voorgelegd worden, en er is een minimumkapitaal vereist van een half miljoen dollar. Ook voor offshore verzekeringsmaatschappijen hanteert Vanuatu tegenwoordig striktere normen.
Het bankgeheim is vastgelegd bij wet, en overtreders kunnen vervolgd worden. Daarenboven laten de meeste instellingen hun personeel een belofte tot geheimhouding ondertekenen. Plaatselijke banken verlenen hulp bij het registreren van offshore bedrijven. Verschillende Australische banken zijn gevestigd in Vanuatu, alhoewel Australië de toegang van haar burgers tot de offshore zoveel mogelijk probeert te beperken. Ook Zwitsersland, Groot Brittannië, Frankrijk, en Hong Kong hebben banken in het gebied.
Internetgokken is toegelaten en wordt 2,5 % belast. De achtergrond van de operatoren wordt onderzocht, alsmede hun competentie en solvabiliteit. Vanuatu mikt vooral op Australische gokkers. De gokindustrie heeft de ontwikkeling van internethandel aangemoedigd, en de wetgeving voor digitale transacties is gebaseerd op die van Bermuda. Vanuatu's wetgeving beschouwt het internet als een virtuele vrijhandelszone, en laat buitenlandse bedrijven toe belastingvrij zaken te doen vanaf een Vanuatu website.
International Company
- meest gebruikte vehikel
- naam kan telefonisch gereserveerd worden
- geen vergunning vereist
- geen minimum kapitaal vereist
- begunstigden moeten niet bekend zijn
- kan in een dag opgericht worden
- kantoor en zaakgelastigde ter plaatse
- aandelen aan toonder zijn toegelaten
- geen boekhouding verplicht
- mag geen zaken doen ter plaatse
- oprichting kost 150 US $
- jaarlijkse inschrijving kost 300 US $
- totaal belastingvrij gedurende 20 jaar na inschrijving
- niet toegelaten voor financiële instellingen zoals banken, fondsen, trustbeheer- en verzekeringsmaatschappijen
Exempted Company
- vooral gebruikt voor financiële instellingen zoals banken, fondsen, trustbeheer- en verzekeringsmaatschappijen
- mag geen aandelen aanbieden op Vanuatu
- mag geen aandeel hebben in plaatselijke bedrijven
- boekhouding wordt gecontroleerd
- financiële informatie blijft vertrouwelijk
- de kost van de oprichting varieert van ongeveer 400 US $ tot ongeveer 2.000 US $
Trust
- maximale looptijd van 80 jaar
- kan in één dag opgericht worden
- oprichting hoeft niet geregistreerd te worden
- trustees hoeven geen inwoner te zijn
- zegeltaks van ongeveer 60 US $
Het trustregime op Vanuatu wordt in de nabije toekomst aangepast
