Marshall-eilanden
De Marshall-eilanden worden gevormd door een groep atollen in de Stille Oceaan. Ze liggen boven de evenaar enkele duizenden kilometers ten oosten van de Filippijnen, dicht bij de internationale datumgrens. Het klimaat is tropisch, maar getemperd door oceaanwinden en regens. Een behoorlijk deel van de 1152 eilanden is onbewoond. De atollen Kwajalein en Majuro, waar de hoofdstad ligt, huizen de meeste van de 60.000 inwoners. Naast Engels wordt op school ook de autochtone taal geleerd.
Polynesiërs vestigden zich minstens 1000 jaar voor onze tijdrekening al op de eilanden. Spanje eiste ze op in de 16e eeuw, en in 1788 werden ze genoemd naar de Britse ontdekkingsreiziger John Marshall. Duitsland bezette de eilanden in 1885, en Japan nam ze over tussen de twee wereldoorlogen. Daarna kwamen ze onder beheer van de Verenigde Staten. De Marshall eilanden riepen zichzelf uit tot een republiek in 1979, en verkregen uiteindelijk hun onafhankelijkheid in 1986. Vijf jaar later werden ze lid van de Verenigde Naties. Ze hebben diplomatieke relaties met de meeste zeevarende naties.
De grondwet van 1979 is naar Amerikaans en Brits model. Ook het zakelijk recht, dat heel modern is, bevat zowel Amerikaanse als Britse principes. De regeringsvorm lijkt erg op die van Nieuw-Zeeland. Het parlement met 33 verkozenen, de Nitijela, kiest een president, die op zijn beurt een regering benoemt. Er is ook een traditionele raad van 12 stamhoofden, die een adviserende rol hebben, en vooral bevoegd zijn in gewoonterecht.
Het water rond de Marshall eilanden is uitzonderlijk helder. Toeristen komen er vissen op tonijn en zwaardvis, en duiken naar scheepswrakken. Visserij, landbouw en toerisme vormen de ruggengraat van de economie. Japan, Australië en de Verenigde Staten zijn de belangrijkste handelspartners. De meeste producten gemaakt in de Marshall eilanden zijn vrij van invoerrechten in de Verenigde Staten. Er zijn aanlegfaciliteiten voor grote oceaanschepen, en twee internationale luchthavens, met vluchten naar onder andere Fiji en Hawaï. Vele eilanden hebben landingsbanen voor plaatselijke vluchten, en zijn voorzien van moderne telecommunicatie, met satelietverbinding voor telefoon, fax en internet.
De wetgeving voor offshore-bedrijven is gebaseerd op het zakelijk recht van New York en Delaware, maar aandelen aan toonder zijn toegelaten, en documenten mogen per fax ingediend worden. Offshore bedrijven in de Marshall eilanden worden niet belast, en personeel of aandeelhouders van een offshore-bedrijf worden evenmin belast op hun inkomen. Een offshore-bedrijf is een ideaal vehikel voor scheepsregistratie. Het oprichten ervan is eenvoudig. Met de gebruikelijke formule kan het proces in één dag afgerond worden. Alle schepen moeten jonger zijn dan 20 jaar op het moment van registratie, tenzij een het schip in kwestie na onderzoek nog zeewaardig bevonden wordt.
De Marshall eilanden registreren al meer dan 50 jaar schepen. In 1990 pasten ze hun wetgeving aan om gelijke tred te houden met veranderingen in de procedures. Sinds het begin van 2000 is het scheepsregister verviervoudigd in omvang, en is daarmee het snelst groeiende ter wereld. Meer dan 1000 tankers, vrachtschepen, containerschepen, passagierschepen, jachten en vissersboten varen nu onder Marshall vlag. Slechts vier landen hebben meer internationale schepen onder hun hoede. De kustwacht van de Verenigde Staten verklaarde bovendien dat de Marshall schepen een uitstekende staat van dienst hadden op het gebied van veiligheid en naleving van de milieuwetgeving. Wie een jacht wil laten registreren, moet een bewijs kunnen voorleggen van verzekering tegen aansprakelijkheid, en boeg en motor laten nakijken. Jaluit of Bikini kunnen gekozen worden als thuishaven.Voor commerciële jachten van meer dan 80 ton zijn er minimum quota's voor een bemanning. Twaalf rederijen uit de Marshall eilanden zijn genoteerd op de beurs van New York en de NASDAQ.
De Marshall eilanden hebben geen dubbelbelastingverdragen afgesloten, maar Amerikaanse staatsburgers kunnen vrijgesteld worden van Amerikaanse belastingen op hun inkomen in de Marshall eilanden als ze er meer dan de helft van het jaar verblijven.
Voor rederijen en ook andere belastingplichtigen kunnen de Marshall-eilanden erg interessant zijn. Hou er wel rekening mee dat er informatie wordt uitgewisseld met de Verenigde Staten.
